قسمتى دوم از اين خطبه است در وصف قرآن ( و اندرز بمردم ) : ( 5 ) قرآن امر كننده ( بمعروف و ) نهى كننده ( از منكر ) است ( خداوند در آن مردم را بطاعات امر و از معاصى نهى فرموده ) و ( بر حسب ظاهر ) خاموش است ( زيرا جز حروفى بيش نيست ، و در واقع ) گويا ( است ، زيرا همهء اخبار و امر و نهى الهى در آن است ) و حجّت و برهان خدا است بر بندگانش كه از ايشان بر ( عمل به ) آن پيمان گرفت ، و آنها را در گرو آن قرار داد ( پس از عذاب رهائى نيست مگر به متابعت و پيروى از آن ) ( 6 ) نور آن را تمام گردانيد ( راه سعادت و نيكبختى و شقاوت و بدبختى را تا قيامت در آن نشان داد ) و دين خود ( اسلام ) را بسبب آن كامل گردانيد ، و پيغمبر خود ، صلّى اللّه عليه و آله ، را در حالى قبض روح فرمود كه از تبليغ احكام قرآن بمردم كه موجب هدايت و رستگارى است فراغت يافته بود ، ( 7 ) پس خدا را به عظمت و بزرگى ياد كنيد چنان كه بزرگوارى خود را